De geschiedenis van de biscuiterie

Alles begint in het jaar 1880. Waar Amandus Deman geboren in 1850 graag een woordje frans wilde leren. Hij leerde zo Stefanie Vervarcke kennen geboren in 1861 de dochter van zijn leraar frans.
Samen begonnen zij in de braambergstraat een bakkerij, zij werden ook wel de apotheek bakker genoemd omwille van zijn bijzondere koeken die oh zo geheerd waren.
Zij kregen maar liefst 7 kinderen. Zes zonen en 1 dochter Maria Deman.
Het gezin verhuisde in 1910 naar de Breidelstraat want het huis werd te klein. Daar zette Maria Deman samen met haar oudere broer Maurice Deman de bakkerij verder nadat hun vader stierf in 1933.
Maurice Deman werd op 40 jarige leeftijd karthuizer dus stond Maria Deman er alleen voor om de zaak van haar ouders verder te zetten.
Toen nam zij een meestergast in dienst 'Charles Van Steenkiste' die wel 45 jaar zijn trouwe dienst heeft bewezen.
In 1929 huwde Maria met Aime Bekemans. Waar ze zelfs tijdens de oorlog de zaak open hielden. "De kalanten stoenden in de reke toe ant 't heilig bloed"  zei Maria tegen haar kleinkinderen. Dit was dan voor hun befaamde honingkoek. Die zeer populair was tijdens de oorlog.
Maria en Aime kregen in 1933 een dochter Christine Bekemans. Na haar studies had zij maar één doel, pianiste worden. En het bleek dat ze hiervoor talent had ook. Dus ging ze op muziekschool en kreeg ze les van Albert De Meester. Hij was vader van 13 kinderen. Waarvan zijn oudste zoon Joseph De Meester. Hij speelde dwarsfluit bij zijn vader. Wat nu toeval is dat Christine hem moest begelijden met de piano op zijn examen.
Alhoewel was het niet allemaal rozen geur en maneschijn. De bakkerij zat wat in de financiele problemen omwille van de liefde voor de paardjes van Aime Bekemans. Waardoor het pand in de Breidelstraat moest verkocht worden en Christine en Joseph verhuizden naar hun huis in de Vuldersstraat in 1945. Waar tot op de dag van vandaag nog altijd de bakkerij gevestigd is.
Ze kregen zelf groote namen over de vloer zoals de heer Chirchill en Koninging Fabiola. In het archief van de familie vind je nog bedankings brieven van deze twee.
Christine en Joseph kregen 3 kinderen Luc, Monique en Anne.
Anne ging naar de bakkerschool 'ter groene poort' en was het dus maar logisch dat zij de zaken verder deed. Samen met haar vader hebben zij de zaak terug wat ademruimte gegeven en kon de bakkerij terug groeien. Met vallen en opstaan natuurlijk.
Met de introductie van het millenium kwamen ook strengere wetten van mileu en hygiëne en moesten er wat investeringen gemaakt worden. Dit was een zware periode aangezien er veel opknap werk was aan het oude pand.
Anne kreeg 3 dochters Els, Stefanie en Tine. En ze zei altijd tegen hen "je moet de zakens niet overnemen, het is zwaar en je mag het zeker niet onderschatten". Toch waagden 2 van de drie hun aan de uitdaging. Els en Stefanie hebben zelf nog een tijdje samen gewerkt met hun moeder. Els heeft uiteindelijk de beslissing genomen om uit te stappen en samen met haar partner op haar eentje te beginnen.
Stefanie wilde blijven en staat nu samen met haar moeder in de zakenwereld. Samen zoeken ze nu naar een mooie balans om te vernieuwen en toch nog hun ambachtelijke, familiale tradities verder te zetten.
En wie weet volgt er nog een zesde generatie.